Ik hoor regelmatig argumenten van mensen waarom zij van zichzelf vinden dat het geen zin heeft om hun invloed en overtuigingskracht te vergroten. Zij vinden dat ‘overtuigen’ of ‘beïnvloeden’ niet bij hen past. Ze zeggen bijvoorbeeld: 
 
--> ‘Ze nemen me maar zoals ik ben’ of ‘Dan ben ik niet meer mezelf’

Wie wil er  zo nu en dan niet een compliment krijgen? Het is fijn als iemand je vertelt dat je iets goed hebt gedaan of dat je gewoon een fijn persoon bent, dat je gewaardeerd wordt.

Toch merk ik vaak dat mensen het eng of raar vinden om bijvoorbeeld een collega, medewerker of een goede vriend of vriendin een compliment te geven. “Dat is toch overdreven?”’ hoor ik vaak of “Daar zitten ze echt niet op te wachten, hoor.”

Schiet jij ook wel eens in de verdediging als je kritiek krijgt op je werk of als je persoonlijk aangevallen wordt?  

Voor mijn vakantie had ik een coachingsgesprek met Mark die het moeilijk vond om rustig te blijven als hij aangevallen werd op zijn functioneren. Een collega van een andere afdeling had hem opgebeld en hem heel boos verteld dat zij niet te spreken was over de bijdrage die hij geleverd had aan hun gezamenlijke project. Hij schrok, werd boos en begon zich te verdedigen. Maar uiteindelijk gaf hij toe en ging het werk opnieuw doen. En daar baalde hij enorm van. Bovendien wist hij na het telefoongesprek nog steeds niet precies wat er precies mis was gegaan en had hij een hele poos nodig om weer rustig te worden.

Als je met iemand praat, heb je altijd invloed op de ander. Wellicht ben je je er niet bewust van of ben je iemand die helemaal niet op zoek is naar invloed. Misschien vind je het zelfs wel manipulatie om anderen te beïnvloeden, zoals cliënten mij regelmatig vertellen.Of ben je juist iemand die graag meebeslist als er over belangrijke zaken op je werk gesproken wordt? Iemand die veel invloed wil hebben over het reilen en zeilen van een organisatie en de medewerkers die er werken?

Er zijn mensen die heel snel hun mening klaar hebben staan. Mensen die bij elk onderwerp dat ter sprake komt, direct reageren met een pasklaar antwoord. En soms zo stevig uit de hoek komen dat het lijkt of ze hun mening baseren op feitelijke kennis.

We hebben het allemaal druk met ons werk. En ineens zie je in je agenda dat je een belangrijk gesprek hebt met een collega of met een medewerker. Door de drukte en de waan van de dag neem je niet de tijd om je gesprek voor te bereiden. Je denkt dat het wel goed gaat komen. Je weet toch waar het over gaat en wat je wilt vertellen? 

Maar net voor aanvang van het gesprek begint het toch te kriebelen. Stel je voor dat je medewerker of collega argumenten heeft waar je niet op hebt gerekend? Of je niet goed begrijpt omdat je je verhaal vooraf niet goed doordacht hebt? Je zelfvertrouwen neemt af en je begint wat onzeker te worden vlak voor het gesprek.

Veel mensen denken dat ze hun emoties moeten wegstoppen tijdens het voeren van een zakelijk gesprek. Terwijl ze zich boos, verdrietig, onveilig, machteloos of juist blij, gewaardeerd of verheugd voelen, proberen ze geen aandacht te besteden aan al die gevoelens. Het gevolg is dat ze moeite hebben zich te concentreren op het gesprek en belangrijke informatie missen. Hun energie vloeit weg en ze raken gefrustreerd.

Herkenbaar?

Regelmatig vertellen mensen mij dat ze bang zijn voor het krijgen van weerstand tijdens een gesprek. Ze voelen zich er niet prettig bij of voelen zich zelfs onveilig.

En daarom doen ze er alles aan om een confrontatie te vermijden. Ze gaan geen discussies aan, blijven op de achtergrond en zeggen ‘ja’ op een verzoek waar ze eigenlijk ‘nee’ tegen willen zeggen.

Maar weerstand heeft een reden. 

Vorige week sprak ik een cliënt die naar mij toekwam, omdat ze moeite had haar grenzen aan te geven. Dat wilde ze graag leren. “Maar,” zo vertelde ze,”ik wil niet arrogant, onaardig of hooghartig overkomen. Als je me dat gaat leren, dan stop ik ermee!” En dat is niet de eerste keer dat ik dat iemand hoor vertellen.

Vooral mensen die graag aardig gevonden willen worden, zijn bang om hun gesprekspartners te kwetsen, zelf onaardig gevonden te worden en om de relatie met hun gesprekspartner te beschadigen.Daar zijn ze tijdens gesprekken met anderen ook continu mee bezig.

Al zolang als ik werk, heb ik last van plankenkoorts. Niet alleen bij het geven van workshops, trainingen en lezingen, maar ook nog steeds als ik in een overleg zit, waar ik andere mensen wil overtuigen van een bepaald standpunt. Er gaat dan van alles door mijn hoofd. Gaan ze mijn verhaal wel leuk vinden? Nemen ze me wel serieus? Gaat het me wel lukken ze te overtuigen? En stel dat het niet lukt, wat dan?
 
Een beetje spanning houd je alert, het zorgt ervoor dat je je verhaal goed kunt vertellen. Dat je bij de les blijft en dat je de reacties van de deelnemers goed kunt peilen.