Ik hoor regelmatig argumenten van mensen waarom zij van zichzelf vinden dat het geen zin heeft om hun invloed en overtuigingskracht te vergroten. Zij vinden dat ‘overtuigen’ of ‘beïnvloeden’ niet bij hen past. Ze zeggen bijvoorbeeld: 
 
--> ‘Ze nemen me maar zoals ik ben’ of ‘Dan ben ik niet meer mezelf’

Er zijn mensen die heel snel hun mening klaar hebben staan. Mensen die bij elk onderwerp dat ter sprake komt, direct reageren met een pasklaar antwoord. En soms zo stevig uit de hoek komen dat het lijkt of ze hun mening baseren op feitelijke kennis.

“Geduld is een schone zaak,” zegt mijn vader altijd. En soms heb je dat hard nodig als je kritiek krijgt. Want kritiek kan flink aankomen, zeker als deze onverwachts en op een aanvallende manier wordt gegeven. Het is dan lastig om actief te blijven luisteren naar wat je gesprekspartner tegen je zegt.

Er zijn gelukkig genoeg mensen die heel goed in staat zijn om op een prettige en opbouwende manier feedback te geven. Maar zo gaat het niet altijd.

Je wilt graag een idee lanceren bij je collega’s of bij een klant in een persoonlijk gesprek. Je weet echter dat het idee weerstand gaat oproepen. Hoe kun je toch zorgen dat je medestanders krijgt? En wat kun je doen om hen te overtuigen jouw idee over te nemen?

Vorige week stond ik te wachten bij de balie in het ziekenhuis voor het maken van een nieuwe afspraak. Voor mij stond een echtpaar die de secretaresse boos vertelde dat ze niet blij waren, omdat de uitslag van het onderzoek nog steeds niet binnen was. “En”, zo vroegen ze zich af, “waarom had de arts nog niet gebeld? Hij weet toch hoe belangrijk het onderzoek voor ons is?”

De secretaresse, die altijd vriendelijk is en iedereen wilt helpen, begon zich te verontschuldigen. Het onderzoek had pas twee dagen geleden plaatsgevonden. Gebruikelijk was dat ze pas de uitslag na een week zouden krijgen. En de arts had nog hele stapels dossiers liggen om na te bellen. Ze liet zelfs de stapel zien om dat te illustreren.  

Als ik een workshop geef, vertellen deelnemers mij regelmatig dat ze eigenlijk wel willen leren ‘nee’ zeggen, maar dat ze het heel vervelend vinden om iemand ‘af te poeieren’. Als bijvoorbeeld een collega vraagt om een klus over te nemen, terwijl je van plan bent eerder naar huis te gaan. Of een klant die toch nog een extra aanpassing wil in je werk, nadat je al diverse keren je werk veranderd hebt. Of een ouder van een leerlinge, die jou regelmatig vragen stelt net als je met de les wilt beginnen.

Vind je het soms ook moeilijk om zelfverzekerd je verhaal te vertellen, zodat mensen direct geloven dat jij de expert bent op jouw gebied? Je zit aan tafel bij je collega’s, medewerkers of je klanten en je wilt graag je mening geven. Je hebt echter het gevoel dat je verhaal niet altijd aankomt en mensen niet altijd luisteren naar wat je zegt. Je zou wel meer overtuigingskracht in je verhaal willen leggen. Herkenbaar?
 

Een paar weken geleden stond ik op een feestje te praten met Carin. Carin was boos. Haar leidinggevende had tegen haar gezegd dat ze voorlopig nog geen aanvulling kreeg op haar takenpakket, want zij was er niet van overtuigd dat Carin het aan kon. “Weet ze dan niet dat ik al 20 jaar dit werk doe en vorig jaar speciaal voor deze klus een opleiding heb afgerond? Mijn collega’s hebben allemaal minder werkervaring en niet de juiste opleiding en die mogen wel! Heeft ze mijn cv dan niet gelezen?”

Toen ik haar voorzichtig vroeg of ze dat had gevraagd aan haar leidinggevende, keek ze me aan of ze water zag branden en vroeg “Waarom zou ik dat vragen? Dat kan toch niet, dat is onbeleefd.”

Ken je dat gevoel van beginnende irritatie als je bijvoorbeeld met een collega praat? Een soort gevoel van ‘mmmmmm, ik voel wat en het is geen fijn gevoel’.

Je weet echter niet zo goed waar het gevoel vandaan komt, laat staan dat je het kunt benoemen. Wel begin je langzamerhand te beseffen dat er ‘iets’ is waar je je aan stoort. Je collega bijvoorbeeld die de laatste tijd wel erg vaak te laat komt en zijn werk niet op tijd af heeft. En als je naar de reden vraagt, dan is er altijd wel een excuus. Of een klant die elke keer opnieuw onderhandelt om het onderste uit de kan te halen.

Pieter werkt voor een klant als interim communicatieadviseur. Hij voelt zich moe. De klant wil dat hij meer en meer projecten uitvoert, maar wel voor hetzelfde bedrag. Hij durft de klant niet te weigeren. Het is per slot van rekening zijn enige klant en ook nog iemand die nogal snel uit zijn slof schiet. 

Of Janine, die al 10 jaar bij hetzelfde bedrijf werkt en al jaren gemiddeld 10 uur per week meer werkt dan waarvoor ze is aangenomen. En elk jaar worden de doelstellingen die zij moet halen, hoger en hoger. Dat betekent nog meer uren werken. Een privéleven heeft ze nog nauwelijks. Door de week werkt ze en in het weekend heeft ze net genoeg energie over voor de boodschappen en het huishouden. Ze heeft geprobeerd aan te geven dat het teveel is. Het antwoord wat ze kreeg, was echter heel duidelijk. Dit zijn nou eenmaal de doelstellingen en het is aan haar hoe ze deze gaat halen. Ze voelt zich machteloos.