De klant staat boos aan de balie. Hij eist een nieuwe telefoon, want dit is al de derde keer dat hij terug moet komen. De ruis in de telefoon hoort er, volgens hem, niet te zijn. 

Een moeder is boos op haar kind. Ze dacht dat ze duidelijk had uitgelegd waarom ze niet wilde dat hij op straat ging voetballen. Zijn kleren moeten schoon blijven om naar oma te kunnen gaan. Het kind begreep het wel, maar wilde gewoon graag met zijn vriendjes spelen. 

Een leidinggevende kondigt een verandering in zijn team aan om de afdeling efficiënter te laten lopen.Hij legt zijn plan uitgebreid uit en vertelt zijn medewerkers wat hij van hen verwacht. Tot zijn verbazing gaan ze na het overleg gewoon weer door alsof er niets gebeurd is.

Wie wil er nou niet prettig samenwerken met collega’s op de afdeling? Het maakt het werk een stuk plezieriger. Maar soms ontstaat er onvrede over een situatie, vaak uit eigen onzekerheid. Mensen gaan kritiek op elkaar geven en dat gebeurt niet altijd rechtstreeks maar achter iemands rug om. Want direct feedback geven is te confronterend en dient vaak niet het eigen belang. Dat is vooral lastig voor de persoon om wie het gaat, want die kan niet reageren op de kritiek. 

In dit artikel ga ik het opnemen voor de leidinggevenden onder ons.

Pas geleden heb ik een discussie gehad met iemand die het belachelijk vond dat leidinggevenden niet altijd weten dat hun medewerkers teveel werk in te weinig tijd doen. Of dat zij problemen hebben met andere collega’s die hen continu werk in de schoenen proberen te schuiven. Zij moeten toch zien dat hun medewerkers zo veel werk hebben? En als dat niet zo is, dan zijn het slechte leidinggevenden!

Vorige week liep ik een oud-collega tegen het lijf en we bleven even staan om bij te kletsen. Ik vertelde hem dat ik een training Resultaatgericht Luisteren ging geven. Hij keek me vreemd aan en vroeg me wat voor nut dat had. Iedereen kon toch luisteren?

Stel dat je binnen het bedrijf waar je werkzaam bent, twee banen aangeboden krijgt. De eerste baan is die van leidinggevende, de ander die van een senior medewerker op de afdeling waar je werkt. Je twijfelt en vind het moeilijk een keuze te maken. Een luxeprobleem zou je zeggen, zeker in tijden van crisis, maar wel een belangrijke keuze en een keuze die ik steeds vaker als vraagstuk voorgelegd heb gekregen. Hoe kom je er nu achter wat je echt wilt?

Als leidinggevende heb ik regelmatig te maken gehad met medewerkers met persoonlijke problemen of die hun verhaal aan mij kwijt wilde, gewoon om hun hart te luchten. In het begin van mijn carrière ging ik daarna zelf ‘leeg en verdrietig’ naar huis, totdat een goede collega mij erop wees dat ik er ook anders mee om kon gaan.

Je bent nieuw als leidinggevende op een afdeling en je doet je baan met veel plezier. Je vindt dat een aantal processen op de afdeling efficiënter kunnen en maakt hiervoor een plan. Dat plan presenteer je in het werkoverleg. Tot jouw grote verbazing krijg je alleen maar negatieve reacties en wijzen je medewerkers het plan af. 

Je voelt weerstand in de groep, terwijl je nota bene van te voren in persoonlijke overleggen veel signalen kreeg dat er nodig iets moest veranderen. Je begrijpt er niets van.